حوض آبی

حوض بود، حوضی آبی

روز هایمان آفتابی

کاش ما با هم بودیم

کاش ما بی غم بوديم

گذشته ها گذشتند

دنبال ما نگشتند

آرزوها به باد رفت

آرزوها ز یاد رفت

حوض بود، حوضی آبی

روزهایم شد مهتابی

ما به خود هم باختیم

ما به هیچ پرداختیم

ما ز عالم سوختیم

عشق آمد، لب دوختیم

با عشق مو سفید گشت

این شعر ها پدید گشت

کودکی فراموش

چراغ ها شد خاموش

ما هم بی نشانیم

از یاد رفتگانيم...

«پوریا اقدم پور»